Daffodil'in duyguları...

Photography by Akif Budak

Bazen o senin farkında olmadan ufka doğru ilerler... Sense tüm varlığınla ona ulaşabilme çabasındasındır.... Aslında o güneşini bulduğu yöne yelken açmıştır çoktan... Ama kıyıda durup beklemektense ya da ona hoşçakal demektense en azından yola çıkıp var gücünle ona yetişebilmek için çaba sarfetmen gerekir... Onun yelkenini havalandıran rüzgar, belki senin kokunu da ona götürecek... belki de rotasını yeni çizenlerin heyecanı olacaktır... Senin de rotana eşlik etmeye hazırdır onu derin maviliklere, ufukta ki güneşe doğru götüren o rüzgar... ve sana rüzgarın nerede olduğunu, en son ne zaman kendini onun esintilerine bıraktığını unutturan diğer telaşlarının içerisinde tekrar varlığını hissettiğinde, rotana yepyeni bir yön verebileceğinin farkına varabildiğinde, tekrar seninle olacak, sana eşlik edecektir o rüzgar...

İşte o anda yelkenini hafifçe açıp da bir kez yola çıktın mı, başka başka rotalarda belki onunla belki de tanımadığın bambaşka insanlarla kesişecek yollar... Her kesişmede o başka rotaların hikayelerini dinleyeceksin... Rüzgarın onlara nasıl eşlik ettiğini anlatan hikayeler olacak bunlar...Her hikayede kendini bulacaksın... kiminde az....kiminde çok... kendi hikayeni anlatacaksın onlara... Sonra yola neden çıktığının da önemi kalmayacak... Sen o yolda olmanın,o hikayelerin içinde yer alabilmenin keyfini çıkarıyor olacaksın çünkü... Hatta yepyeni hikayelerin olacak her dinlediğin hikayeyle biraz daha  büyüyen, seni biraz daha büyüten...

Varsın o senin farkında olmadan ufka doğru yol alsın... Son fırtınada hasar gördü diye açmaya korkuyor olsan da, hala bir yelkenin olduğunu unutmadıkça... ve o yelkenini heyacanlandıracak olan rüzgarı hissedebildiğin sürece mavisiyle, turkuazıyla, lacivertiyle, beyaz köpükleriyle, hırçın dalgalarıyla... denizde olabilmenin keyfini yaşabilmek aslında istediğin...