büyümek...

bugünlerde çocukluğumu daha sık hatırlar, daha çok özler oldum... galiba yaşlanmanın göstergelerinden biriymiş bu... yılların nasıl geçtiğini anlamasam da, yaşımın hızla ilerliyor olmasına aldırmasam da... geri dönüp bakınca çok uzakta kaldığını görmek çocukluğunun hüzünlendiriyor beni... dün akşam İzmir fuarında yürürken kalabalığın içinde, uçmasın diye bileğime bağlanmış balonlarımı, sadece yılda bir kez fuar zamanı bindiğim lunaparktaki heyecanlarımı hatırladım... o yaşlardaki mutluluğumun ne kadar basit, ne kadar masum, ne kadar doğal olduğunu hissettim bir kez daha... annemin fuara gideceğimiz gün için yaptığı hazırlıkları hatırladım, sandviçlerimizi, sularımızı, yedek kıyafetlerimizi, o gün akşam yemeğinin bile erken yenildiğini, sokaktan eve erken girildiğini... herkesin aynı hazırlıklarla gittiği İzmir fuarı, açık kaldığı bir ay boyunca hep kalabalık olurdu. beş tane kapısı olan o kocaman fuarın kalabalığında ya kaybolursam korkusuyla annemin ya da babamın eline sımsıkı yapıştığımda ne kadar güvendeydim... ben küçükken çok büyük olan dünyamda, o pavyonları dolaşmak, internet olmadığı için haberdar olmadığımız yeni teknolojileri, son model arabaları görmek ne heyecan vericiydi... yabancı pavyonlar bir aylık fuar süresinde ilk 20 gün açıktı sadece. zaten bir gece de gez gez bitmezdi ki... o nedenle bir kez gitmek yetmezdi fuara... bir de amerika ve sovyetler birliği pavyonları gezilmeden dönülmezdi o vakitler fuardan. o yorgunlukla dönüşte otobüste uyur, hatta duraktan eve kadar yürüdüğümüz mesafede de yürürken uyumaya devam ederdim. ertesi gün erkenden arkadaşlarla kaç pavyon gezdiğimiz, hangi ülkeninkin de her birimiz farklı neler görmüşüz diye başlayan hararetli sohbetlerimiz akşama kadar devam ederdi... oysa dün akşam yürürken İzmir fuarında, baktım ki ben büyüdükçe küçülen dünyamda, fuar sadece çokkk kalabalıktı... o kalabalıkta, çocuklarına balon alan babaları, yemek yediren anneleri gördüm yine de... bilmem benim kadar mutlu muydu o çocuklar... bilmem anne babaları heyecanlı mıydı çocuklarını fuara gezmeye getirdikleri için... o çocuklar da lunaparkta ki tüm oyuncaklara binmek istiyorlar mıydı yine ağlaya zırlaya... onlar da aynı mutlulukları yaşıyorlarsa ne güzel... belki de değişen pek birşey yok, sadece ben büyüdüm...

FV